ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΙ?

Αλήθεια με τι ιστορικά επιχειρήματα στηρίζουμε την Δύση; τι έχουν κάνει για μας και πότε; για θυμηθείτε τα τελευταία 20 χρόνια μόνο. Ποιοι έκαψαν την χώρα για να ρίξουν τον Καραμανλή για την συμφωνία Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη; ποιοι έφεραν το ΔΝΤ καταστρέφοντας την οικονομία για να σώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες τους; ποιοι επέβαλαν μνημόνια; ποιοι ήταν από πίσω από το καραστημένο δημοψήφισμα-κύκνειο άσμα της κίβδηλης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας; ποιοι ήταν πίσω από το μεγαλύτερο hoax της ανθρώπινης ιστορίας-την πλανδημία ; ποιοι επέβαλαν ιατρικές πράξεις χωρίς συναίνεση πρώτη φορά μετά τους ναζί του 2ππ; θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο.
Να πάω πίσω στην δολοφονία του μεγαλύτερου πολιτικού που κυβέρνησε την χώρα πριν σχεδόν 200 χρόνια. Και τους εντολοδότες της. Να θυμηθώ από την μικρασιατική καταστροφή μέχρι την Κύπρο και τους συνταγματάρχες ; Αλλά τι νόημα έχει; το “μέτωπο της λογικής” (άλλος ένας ευφημισμός για τους μαυροκορδάτους και τους κωλέτηδες ως τους σύγχρονους σημίτιδες) έχοντας ανέκαθεν την προστασία των επικυρίαρχων ορίζουν την ατζέντα και δεν απολογούνται ποτέ και σε κανένα. Βλέπουν την χώρα ως χώρο και θεωρούν ότι τους ανήκει. Δεν αντιλαμβάνονται καν ότι η χώρα δεν είναι άλλο ένα οικόπεδο ευάερο, ευήλιο και με θέα στην θάλασσα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, αφάνταστα μεγαλύτερο από το Ε9 τους.
Όλους εμάς τους υπόλοιπους μας βλέπουν ως παρείσακτους, ως παρακατιανούς, σαν φαμέγιους που λέμε εδώ στη Κρήτη. Αηδιάζουν με μας που μάς συγκινούν ακόμα τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια, τα ρεμπέτικα, ο Καζαντζίδης κι ο Μητροπάνος, τα “μάρμαρα” που μας θυμίζουν από που ερχόμαστε και που θα ‘πρεπε να πηγαίνουμε, η γαλανόλευκη και η δημοκρατία που γεννήθηκε σε τούτο τον δύσμοιρο τόπο.
Όλο αυτόν τον τεράστιο πολιτισμό που ενώνει το χθες και το σήμερα και μας πάει στο αύριο. Ένα αύριο που δεν το φανταζόμαστε όπως αυτούς. Εμάς που δεν τσιμπάμε με τον μετανθρωπισμό τους. Που δεν μας λέει τίποτα η τεχνητή τους νοημοσύνη. Γιατί δεν την χρειαζόμαστε. Ενώ έχουμε ανάγκη να σώσουμε την ψυχή μας. Που δεν μας εμπνέει η τεχνολογία όσο μας εμπνέει το φως του Αιγαίου, δεν “την βρίσκουμε με κομπιούτερ και με κουμπάκια” αλλά αγαλλιάζουμε στην θέα ενός κρυμμένου στην φύση μοναστηριού στο πουθενά και σ’ αυτήν ενός ταλαιπωρημένου καϊκιού του κυρ Δημήτρη στο Πέραμα που θαλασσοπνίγεται για να ταϊσει την οικογένεια του. Νοσταλγία; ρομαντισμός; όχι απλά πλήρη συνειδητοποίηση ότι αυτό που φέρνει η Δύση είναι ισόβιος εγκλεισμός σε μια τεχνοκρατική φυλακή που δεσμοφύλακες της, θα’ μαστε εμείς οι ίδιοι…..
Για αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους είμαστε εμείς οι “απόκληροι” με τον Πούτιν. Για να ηττηθεί το “νέο” που μας φέρνουν και να ξανακερδίσει το “παλιό”. Το ανθρώπινο. Το αιώνιο. Μπας και βρεθεί χώρος και για μας ανάμεσα σε τόσα εκατομμύρια μεταλλαγμένους με τα 63 φύλα τους, τα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα τους και την χιπστεράδικη άψυχη κουλτούρα τους. Και όχι δεν είμαι ρωσόφιλος. Δεν είμαι καν αντιαμερικανός. Είμαι Έλληνας. Αυτό φτάνει….
Βαγγέλης Θεοδωρουλάκης

Leave a Comment

Your email address will not be published.

Scroll to Top